Kendime Gebeyim Artık

Psikolog Bengü Torosluoğlu

Kendime gebeyim artık...
Gebelik ağır geçiyor...
Sindiremediğim duygularımı kusmaktayım...

Kırgınlıklarımın, korkularımın, gücenmişliğimin, çaresizliğimin, suçluluğumun, yetersizliğimin, öfkemin, değersizliğimin istifrasında; israf ettiğim geçmişime; kendime söylediğim yalanlara, kandırılmış çocukluğuma, sahte ilişkilerime doğru bakıyorum...

İçimde büyütüyorum yeniden kendimi...
Kalp atışlarını duydum bile...
Anne oldum kendime; taşıyorum bedenimde kendimi...
Uykular delikli, düşünceler deliksiz...

Doğumdan sonraki uykusuz gecelere hazırlıyor bedenimi, zihnimi...
Doğumdan sonraki mücadelelere, kuvvetlendiriyor beni...
Zorlanıp ağladığımda, mıkırdadığımda duyabilmeliyim kendimi... Uyanıp besleyebilmeliyim ruhumu...
Kasıklarıma giren her krampta yuvarlayarak okşuyorum karnımı, sabır ve kabulle...
İçimde büyüttüğüm beni şefkatle besliyorum, bu sefer sağlıklı besinlerle...
Anlayarak, hata yapmasına izin vererek, özgür bırakarak, yargılamadan, korkutmadan, beklentisiz, olduğu kadarına razı, olmadığı hallerine kabulle...

Gebeliğim zor... Yüküm ağır... Doğum uzun... 9 ay 10 günde bitecek gibi de değil sanki... Sancılı... Hazır olduğumda doğacağım...
Anneliğe hazır hissettiğimde doğuracağım...

Ama kısmetimle falan gelmiyorum bu sefer...
Kısmetimi almaya da gelmiyorum...
Hakkım olan hayatı almaya geliyorum...
Kendime hoyrat yıllara inat...