Dikkatsiz Babaların Dikkatli Kızları

Psikolog Bengü Torosluoğlu

Senin dikkatinden kaçanları düzeltirken erkenden büyüyen beni,
en “baba” güreşçilere el ense çekebilecek kadar kuvvetlenen kaslarımdan ürkenleri tedirgin ederek yarattığım yalnızlığımı,
Sabaha kurumuş olan yastığımdaki tuzu,
Attığım her adımda onaylayan bakışları kovalayan telaşımı,
Dikkatsiz adamlara kalbimi emanet edişimi,
Yardım isteyemeyişimi,
Herkesin dinlendiği, yakıcı güneşe kafa tutan gölge oluşumun verdiği yorgunluğu…
Sana olan derin özlemimi nereye koyacağımı bilemiyorum baba…

Dikkatli baksaydın keşke…
Orada öylece durup bakmayışına alışıp, bakma ihtimalini umutla bekleyişimi, ümidim azalırken kaslanan ruhumu çocuk bedenime sığdıramayışımı fark etseydin keşke…

Şimdi arkamı kollamadan yürüyemediğim yollarda, telaşımın gizlendiği öfkemle, korkularımın gizlendiği gerilimle kurduğum ilişkilerden medet umuyor, kontrol edişimden serzenişleri ya çatallı dilime ya da içimdeki küçük kız çocuğunu uyutmaya çalıştığım yastığıma döküyorum…

Bana çok yastık kılıfı borcun var baba…
Alacaklıyım…

Bir yerlerde yalnızlık çeken kaslı küçük kız çocuklarına gelsin, kalpten…

Umut var…

Çünkü senin bana hissettirdiklerin, bana yüklediğin duygular aslında benim değil…
Ben değerliyim, eksik değilim, tam olmak zorunda değilim, kuvvetimi öfkemden almak zorunda değilim… Bana beni yanlış anlatmışsın…