Arkanı Kollamadan Yürümek

Psikolog Bengü Torosluoğlu

Yazıp yazıp siliyorum...
Baba nasıl tanımlanır, babalık nasıl bir deneyimdir bilemeden... Deneyimi bilmeden tariflemek güç...

Bir babanın evladı olarak yapılacak tarif ise ne kadar yeterli bilinmez elbette... Ancak evirip çevirip düşündükçe nedir esas olan ihtiyaç diye, annemizden farklı, bu düştü zihnime... Arkamı kollamama lüzum hissetmemek... Ne ayrıcalıklı bir his... Ne kadar özgürleştiren bir duygu... Elbette ebeveynlik çok iç içe bir kavram. Bir duygu birinin, diğer duygu birinin görevi diye keskin ayrımlarla tanımlamak güç... Anneden de babadan da sevgi, şefkat, merhamet, empati, sahiplenilme, güven ihtiyacımız var... Handan hamamdan kıymetli bir miras...

Annelik eden babalar, babalık eden anneler de tanıdım yüzlerce... Belki de sırf bu nedenle bile Anne’ye sadece annelik ettiren adamlar, Baba’ya da sadece babalık ettiren kadınlar kutsanmalı bu dünyada; üzerine düşeni yapmış olmanın haklı gururunu yaşasınlar diye...

Babalığı özel yapan ise bence arkanı kollamadan yaşama koşabilme güç ve cesaretinin öz kaynağı olması... Sanki anneyle yapılan güvenli bağlanmanın hemen ardından dünya ile de güvenli bağlanabilmek gibi... Doğduğun mahalleden başlayıp, aşağı mahalle, yukarı mahalle, semt, şehir, ülken ve dünyaya doğru genişleyen halkalara zıplarken düşmekten korkmamak; düşsen de tutacak ya da en kötü ihtimal kaldıracak biri var diyebilmek... Tedirginlik, ürkeklik ya da tereddütün panzehiri gibi değil mi sanki? “Deneyebilirim, bu işe kalkışabilirim, cesurum, harekete geçebilirim, yapabilirim, başarabilirim!” diyebilmek pek çoğumuz için hayal gibi değil mi? Bu his çok ayrıcalıklı ve bu hisse tutunmamıza sebep olmuş tüm babalara selam olsun...

Babama rağmen, anneme rağmen diyen evlatlara ayrıca daha gönülden selam olsun...